پس از توفان
پس از تندر   
پس از باران
سرشك سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش
می افتاد                  
نه بید از باد نه برگ از برگ می جنبید
شكاف ابرها راهی به نور می دادند
دوباره راه را بر ماه می بستند       
و من همچون نسیمی از فراز شاخه ها پرواز می كردم
تو را می خواستم خوب ای خوبی
به دیدارر تو من می آمدم با شوق با شادی
تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد
تو با مهربانتر از منی یا من ؟
تو با من مهربانی میكنی چون مهر، مهر مهربانی با من
پس از توفان پس از تندر پس از باران
گل آرامش آوازی  
به رنگ چشمهای روشنت دارد
نسیمی كز فراز باغ می آید
چه خوش بوی تنت دارد 
من اینك در خیال خویش خواب خوب می بینم
تو می آیی و از باغ تنت صد بوسه می چینم

در توالي سكوت تو

در تداوم نبودنت

رد پاي آشنايي از صداي تو

در ميان ِ حجم ِ‌خاطرم

هنوز زنده است

هنوز مي تپد

و باورش نمي شود

كه نيستي

كه رفته اي

كجا نوشته اند عشق

اين چنين ميان مرز سايه هاست ؟

اين چنين پُر از هجوم ِ فاصله

در تقابل ِ ميان ِ آب و تشنگي

تقابل ِ ميان ِ مرگ و زندگي ؟

كجا نوشته اند ؟

هق هق صداي آشناي تو

در ميان هجمه اي غريب

در ميان كوچه هاي شهر

طعم قصه هاي رفته است

طعم ِ تلخ ِ بالهاي يك شكست

و گريه راه چاره نيست

گريه انتهاي دردهاي بسته نيست

يا شتاب كن

در رسيدنت

به ابتداي قصه هاي تازه ات

يا نگو

كه راه رفته را كسي

بر نگشته است

مباد غم

چشمه ي قشنگ ِ چشم هاي خسته ات شود

شتاب كن !

راهي از نگاه ِ تو

تا ستاره ها نمانده است .